Uyumsuz – Uyumsuz #1 / Veronica Roth

Uyumsuz

Uyumsuz’dan…

Özverili olma yeteneğini de anneme çekmiş. Otobüste bir an bile düşünmeden, yerini Dürüstlük Topluluğundan asık suratlı bir adama verdi.

Dürüst adam siyah takım elbise giymiş ve beyaz kravat takmış -standart Dürüstlük Üniforması. Onların topluluğu dürüstlüğe değer veriyor, gerçeği siyah ve beyaz olarak görüyorlar, bu yüzden böyle giyinmeyi tercih ediyorlar.

Şehir merkezine yaklaştıkça binaların arasındaki mesafeler kısalıyor ve yollar düzeliyor. Bir zamanlar Sears Kulesi olarak anılan bina -şimdi Platform diyoruz- gökyüzüne uzanan siyah bir sütun gibi sisin içinde yükseliyor. Otobüs üst geçitlerin altından geçiyor. Daha önce hiç trene binmedim. Ama trenler sürekli hareket ediyor ve raylar her yere uzanıyor. Tren ulaşımını, sadece Cesurluk Topluluğu kullanıyor.

Beş yıl önce Fedakarlardan gönüllü inşaat işçileri yolları yeniden asfaltladı. Çalışmaya şehrin göbeğinden başladılar. Malzemeleri bitene kadar da şehrin dışına doğru çalışmaya devam ettiler. Yaşadığım yerdeki yollar hala çatlak ve yamalı, o yollarda araba kullanmak güvenli değil. Ama zaten bizim arabamız da yok.

Otobüs sarsılıp dururken Caleb’ın yüzü sakin. Dengesini sağlamak için direğe yapıştıkça kollarındaki gri cübbesi düşüp duruyor. Gözlerinin hareketlerinden, etrafımızdaki insanları incelediğini anlayabiliyorum -sadece onları izleyip kendini unutmaya çalışıyor. Dürüstlük Topluluğu doğru sözlülüğe değer veriyor ama Fedakarlar için en önemli erdem, özverili olmak.

Otobüs okulun önünde durduğunda ayağa kalkıp hızla Dürüst adamın yanından geçiyorum. Ama adamın ayağının üzerinden atlamak zorunda kalınca Caleb’ın koluna asılıyorum. Pantolonumun paçaları yerlere sürünüyor, zaten hiçbir zaman zarif ve şık bir kız olmadım.

Şehirde sadece üç okul var: Alt Katlar, Orta Katlar ve Üst Katlar. Üst Katların binası en eskisi. Etrafındaki diğer binalar gibi tamamen cam ve çelikten inşa edilmiş. Önünde, Cesurların ders bittikten sonra birbiriyle yarışırcasına en yüksek noktasına tırmanmaktan hoşlandığı kocaman metal bir heykel var. Geçen yıl, aralarından birinin düşüp bacağını kırdığına tanık olmuştum. Hemşireyi çağırmak için hemen harekete geçen de bendim.

“Bugün yetenek sınavı var, diyorum. Caleb la aramızda bir yaş bile yok, o yüzden aynı sınıftayız.

Ana kapıdan girerken başını sallıyor. İçeri girdiğimiz anda kasılıyorum. Ortama bir açlık hissi hakim, sanki on altı yaşındaki herkes, bu son günlerin tadını sonuna kadar çıkarmaya çalışıyor. Seçim Töreni’nden sonra, muhtemelen bu koridorlarda bir daha yürüyemeyeceğiz -seçimimizi yaptığımız andan itibaren, eğitimimizden yeni topluluğumuz sorumlu olacak.

Bugünkü programda ders saatleri yarıya indirildi. Böylece yetenek sınavından önce hepsine girebileceğiz ve öğlene kadar bütün dersler bitmiş olacak. Öğle yemeğinden sonra da rahatça sınava gireceğiz.

“Sonuçtan hiç endişelenmiyorsun değil mi?” diye soruyorum Caleb’a.

Koridorların birleştiği bir noktada duruyoruz. O İleri Matematik Dersine gidecek, bense Topluluk Tarihi’ne.

Bir kaşını kaldırarak bana bakıyor. “Sen endişeli misin?”

Ona, haftalardır sınav sonucu konusunda endişelendiğimi söyleyebilirim. Hangisini seçeceğim? Fedakarlık, Dürüstlük, Bilgelik, Dostluk... yoksa Cesurluk mu?

Ama gülümsemekle yetinip “Sayılmaz,” diyorum...

LİNK

Kuralsız – Uyumsuz #2 / Veronica Roth

Kuralsız

Kuralsız’dan…

Kıpırdadığımda sırtıma batan bir şeyle yüzümü buruşturuyorum. Elimi uzattığımda parmaklarım tabancanın kabzasını kavrıyor.

Bir an için Will’in önümde durduğunu görüyorum; ikimizde de silah var -eline, eline ateş edebilirdim, niye öyle yapmadım, neden?- ve neredeyse adını haykırıyorum.

Sonra Will’in hayali kayboluyor.

Yataktan kalkıp döşeği tek elimle kaldırıyorum, dizimden destek alarak tabancayı altına yerleştiriyorum. Silahı etimde hissetmemek daha berrak düşünmemi sağlıyor.

Bir önceki günün adrenalin yüklemesi yok. Beni uyutan her neyse, etkisi geçmiş ama hala her yerim ağrıyor ve omzumdaki sızlamalar geçmek bilmiyor. Hala aynı kıyafetlerinim. Sabit diskin bir köşesi, yastığımın altından çıkmış; uyumadan hemen önce oraya ben sokuşturmuştum. Diskte simülasyon bilgileri ve Bilgeliktekilerin neler yaptıkları kayıtlı. 1 )okunmaya bile korkuyorum ama onu burada bırakamam, o yüzden yastığın altından alıp dolapla duvar arasına sıkıştırıyorum. içimden bir ses diski yok etmenin daha iyi olacağını söylüyor ama annemle babamın ölümleriyle ilgili bütün kayıtlar bunun içinde ve sırf bu yüzden diski yok etmeyip saklamaya razı oluyorum.

Biri kapımı tıklatıyor. Yatağın kenarına oturup saçlarımı düzeltiyorum.

“Girin,” diyorum.

Kapı açıldığında Tobias başını uzatıyor, kapıdan sadece göğsünden yukarısı görünüyor. Üzerinde hala aynı kot var. Siyah tişörtü yerine koyu kırmızı bir tişört giymiş; Dostluktakilerin birinden ödünç almış olmalı. Onun için fazla parlak bir renk, tişörtü ona yakıştıramıyorum ama başını pervaza yasladığında tişörtün, mavi gözlerinin daha açık renk görünmesini sağladığım fark ediyorum.

“Dostluk üyeleri yarım saat sonra toplanıyor.” Kaşlarını kaldırıp, bir parça abartarak ekliyor, “Kaderimize karar verecekler.”

Başımı sallıyorum. “Kaderimin bir avuç Dostluk üyesinin elinde olacağı aklımın ucundan geçmezdi.”

“Benim de. Ah, sana bir şey getirdim!” Küçük bir şişenin kapağını açıp şeffaf bir sıvıyla dolu damlalığı çıkarıyor. “Ağrı kesici. Her altı saatte bir alacaksın.”

“Teşekkürler.” Damlalığı boğazıma boşaltıyorum. İlaç ba- yat limon tadında.

Tobias başparmağını kemerine geçiriyor, “Nasılsın Beatrice?”

“Sen bana Beatrice mi dedin?”

“Şansımı deneyeyim dedim.” Gülümsüyor. “Kötü mü yaptım?”

“Belki sadece özel durumlarda beni öyle çağırabilirsin. Mesela Kabul Töreni, Seçme Günü...” Duraklıyorum. Birkaç özel gün daha sayacaktım ama bunları sadece Fedakarlık topluluğu kutlardı. Sanırım Cesurlukta da kendi özel günleri ve tatilleri vardı ama ne olduklarını öğrenmeye fırsatım olmadı. Hem şu anda bir şey kutlama fikri o kadar saçma ki devam edemiyorum.

“Anlaştık.” Tobias’ın gülümsemesi sönüyor. “Nasılsın, Tris?”

Yaşadıklarımdan sonra tuhaf bir soru değil bu, yine de zihnimi okuyabileceği endişesiyle soruyu duyduğumda geriliyorum. Ona henüz Will olayını anlatmadım. Anlatmak istiyorum ama bunu nasıl yapacağımı kestiremiyorum. Kelimeleri sesli olarak dile getirme düşüncesi bile beni öylesine ağırlaştırıyor ki yer döşemelerini göçertip yerin dibine düşebilirim...

LİNK

Yandaş – Uyumsuz #3 / Veronica Roth

Yandaş

Yandaş’tan…

Artık yapabileceğimi bildiğim için işim kolay. Doğruluk serumunun beynimdeki ağırlığını bir kenara itebildiğim kadar kolay.

“Ben bir hain değilim,” diyorum. “O zaman, Marcus’un Cesurlarda Topluluksuzlar’ın emri altında çalıştığına inanıyordum. Bir asker olarak savaşa katılamadığımdan, başka bir şekilde yardım edebildiğim için muduydum.”

“Neden asker olamadın?” Evelyn in saçlarının ardında floresan ışık parlıyor. Yüzünü göremiyorum, doğruluk serumu beni tekrar aşağı çekmekle tehdit edene kadar sadece birkaç dakika bir noktaya odaklanabiliyorum.

“Çünkü...” Ağzımdan çıkacak sözlere engel olmaya çalışıyormuşum gibi dudağımı ısırıyorum. Ne zamandan beri bu kadar iyi rol yapabildiğimi kestiremiyorum ama sanırım her zaman doğal bir yeteneğim olan yalan söyleme yeteneğimden farklı değil. “Çünkü elime silah alamıyordum, tamam mı? Onu... onu vurduktan sonra yapamazdım. Arkadaşım Will. Elime ne zaman silah alsam panikliyordum.”

Evelyn’in gözleri iyice kısılıyor. Korkarım kalbinin en yumuşak noktasında bile bana karşı hiç sempati beslemiyor.

“Demek Marcus, benim emrim altında çalıştığını söyledi,” diyor. “Ve hem Cesurlar hem de Topluluksuzlar’la yaşadığı gergin ilişkiyi bildiğin halde, ona inandın, öyle mi?”

“Evet.”

“Neden Bilgelik topluluğunu seçmediğini şimdi daha iyi .inliyorum.” Gülüyor.

Yanaklarım karıncalanıyor. Onu tokatlamak isterdim, kabul etmeye yanaşmasalar da bu salondaki herkes onu tokatlamak isterdi. Evelyn, sokaklarda devriye gezen silahlı Ibpluluksuzlar’la hepimizi şehre hapsetti. Silahlı olanın, aynı /amanda güçlü olduğunu biliyor. Ve Jeanine Matthews öldüğü için, ona karşı çıkabilecek başka kimse kalmadı.

Bir tiranlık biter, yerine yenisi gelir. Artık dünyanın böyle döndüğünü biliyoruz.

“Neden bundan kimseye bahsetmedin?” diye soruyor.

“Herhangi bir güçsüzlüğü kabul etmek istemedim,” diyorum. “Ve Dört’ün de babası için çalıştığımı bilmesini istemiyordum. Bundan hoşlanmayacağını biliyordum.” Doğruluk serumunun etkisiyle yeni kelimelerin boğazımda yükseldiğini hissedebiliyorum. “Şehrimizle ilgili gerçeği ve bizi buraya hapseden nedeni size getirdim. Bana bunun için teşekkür etmiyorsanız, en azından yarattığınız mezbeleliğe taht muamelesi yapıp oturacağınıza getirdiğim bilgiyle ilgili bir şeyler yapsaydınız!”

Evelynin alaycı gülümsemesi, sevimsiz bir şeyin tadına bakmış gibi birden değişiveriyor. Yüzüme eğildiğinde, ilk kez ne kadar yaşlı olduğunu görüyorum. Göz ve dudak bölgesindeki...

LİNK