Mefisto Kulübü / Tess Gerritsen

Mefisto Kulübü

Mefisto Kulübü'nden...

Kadın tereddüt etti, çünkü o kilisedeki inanan insanların arasına layıkıyla ait değildi. Ancak müzik, aynı bildik ritüellerin vaat edile sıcaklığı ve avuntusu gibi, kadım çağırıyordu. Dışarıda, karanlık sokakta tek basma durdu kadın. Noel arifesinde tek basma

Merdivenlerden yukarı çıkıp içeri girdi.

Bu geç saatte bile, kilise sıraları aileler ve gece yansı ayini için yataklarından kaldınlmış uykulu çocuklarla doluydu. Maura'nın geç girişi birçok bakışın kadına yönelmesine neden oldu ve "Adeste Fidelis"in nağmeleri yavaşça kaybolurken, kadın arka tarafta bulabildiği ilk boş yere çabucak oturdu. Giriş ilahisi başlayınca, cemaatin geri kalamyla birlikte ayakta durmak için neredeyse aynı anda tekrar kalkmaya mecbur kaldı kadın. Peder Daniel Brophy mihraba yaklaştı ve eliyle istavroz çıkardı.

"Peder, Tann'nm ve Rabbimiz Isa Mesih'in lütfü ve barışı sizinle olsun" dedi adam.

"Ve sizinle olsun" diye mınldandı Maura, cemaatle birlikte. Kiliseden uzak geçen bunca yıldan sonra bile, çocukluğunun pazar günleriyle kök salmış karşılıklar doğal bir şekilde dudaklarından akıp gidiyordu. "Rabbim bize merhamet eyle. Mesih bize merhamet eyle. Rabbim bize merhamet eyle."

Daniel onun varlığından haberdar olmamasına rağmen, kadın tüm dikkatini sadece adamm üzerine yoğunlaştırmıştı. Koyu renkli saçlanna, zarif hareketlerine, gür bariton sesine. Bu gece utanç duymadan, mahcubiyet hissetmeden onu seyredebilirdi. Bu gece gözlerini onun üzerinden ayırmadan izlemek güvenliydi. "Allahım bize göklerin egemenüğinin sevincini ver, bunu sen ve Kutsal Ruh'la birlikte sonsuza dek yaşayan ve hükmeden oğlun Mesih İsa adına senden dileriz." Tekrar sıraya oturunca, Maura boğuk öksürükler ve yorgun çocukların sızlanmalarını duydu. Bu kış gecesinde ışığın ve umudun kutlamasında sunak masasındaki mumlar titredi.

Daniel okumaya başladı. "Melek de onlara dedi: 'Korkmayın. çünkü işte, ben size bütün kavme büyük sevinci müjdeliyorum...'"

Aziz Luka, diye düşündü Maura pasajı hatırlayarak.

"'... sarılmış bir çocuk bulacaksınız; size alamet bu olsun...'" Bakışlan aniden Maura'nın üzerine takılarak durakladı. Ve kadın: Beni bu gece burada görmek bu kadar büyük bir sürpriz mi, Daniel? diye düşündü.

Adam boğazım temizledi, notlarına göz gezdirdi ve okumaya devam etti. "

'Yemlikte yatan, kundağa sarılmış bir bebek bulacaksınız."'

Artık kadımn cemaati arasında oturduğunu biliyor olmasına rağmen, adamm bakışlan tekrar kadının bakışlanyla karşılaşmadı. Ne "Cantate Domino"nun, ne "Dies Sanctifîcatus"un söylenmesi, ne adakların sunulması, ne de toplu şükran duası sırasında. Çevresindeki diğer insanlar ayağa kalkar ve komünyonu2 almak için ön tarafta sıra oluştururlarken, Maura oturduğu yerde kaldı. Eğer inanmıyorsanız, kutsanmış ekmekten payınızı almak, şarabı yudumlamak riyakârlıktı.

O zaman ne yapıyorum ben burada?

İkiz Bedenler / Tess Gerritsen

İkiz Bedenler

İkiz Bedenler'den...

Ona dans mans yoktu artık. Bu kasabaya taşınalı daha iki ay oluyordu ama şimdiden annesinin bir an önce eşyaları toplayıp her şeye yeniden başlayabilecekleri bir yere taşınacaklarını söylemesini diler olmuştu. Her şeyin sonunda değişeceği, her şeyin bambaşka olacağı bir yere...

Ama hiçbir şey değişmiyor; asla.

Alice okuldan çıkıp dışarıdaki sonbahar güneşine adımını attı. Bisikletinin üzerine eğilmiş, kilidim açmakla öyle meşguldü ki arkasından gelen ayak seslerini duymamıştı. Sonunda yüzüne vuran gölgeyi hissettiği zaman Elijah’nın yanı başında dikilmekte olduğunu fark etti.

"Merhaba Alice."

O anda ayağa fırladı ve bisikleti yana devrildi. Tanrı aşkına! Ne kadar da aptaldı. Nasıl bu kadar sakar olabiliyordu?

"Sınav biraz zordu değil mi?" Elijah yavaş yavaş, kelimeleri vurgulayarak konuşuyordu. Alice'in onunla ilgili sevdiği bir diğer şey de buydu. Diğer çocukların aksine onun sesi her zaman son derece açık ve net duyuluyordu. Sözcükleri asla yuvarlamıyordu. Ayrıca her zaman onun dudaklarını görmesine izin veriyordu. Sırrımı biliyor, diye düşündü Alice. Ama buna rağmen benimle arkadaş olmak istiyor.

"Soruların hepsini cevaplayabildin mi?" diye sordu Elijah.

Alice eğilip bisikletini yerden kaldırdı. "Cevapların hepsini biliyordum. Sadece biraz daha zamana ihtiyacım vardı." Alice tam doğruluyordu ki o sırada gözü bluzunun önüne takıldı. Düğmenin koptuğu yerde açılan boşluğa. Bir anda kızararak ellerini önünde kavuşturdu.

"Bende bir çengelli iğne olacaktı," dedi Elijah.

"Ne?"

Elijah bluzuna doğru uzandığı anda Alice nefesini tutmuştu. Çengelli iğneyi iliklemek için parmağını kumaşın altına soktuğunda ise titremesini güçlükle bastırıyordu. Kalbimin atışını duyuyor mu acaba? diye düşündü. Dokunuşlarıyla başımı döndürdüğünü biliyor mu?

Elijah sonunda bir adım gerilediği zaman Alice de tuttuğu nefesini bıraktı. Başını eğip önüne baktığında bluzundaki boşluğun düzgünce iliklendiğini gördü.

"Şimdi daha iyi değil mi?"

"Ah. Evet!" Alice bir an için susup kendini toparlamaya çalıştı. Sonra kraliçelere yaraşan bir ağırbaşlılıkla devam etti: "Teşekkürler Elijah. Gerçekten çok düşüncelisin."

Sonra bir an ikisi de konuşmadılar. Kargalar ötüyordu; sonbahar yapraklan tepelerindeki dalları kavuran parlak alevler gibi görünüyordu.

"Şey, bana bir konuda yardımcı olabilir misin Alice?" diye sordu Elijah.

"Hangi konuda?"

Ah, ne aptal, ne aptal bir cevap. Evet demeliydin! Evet, senin için her şeyi yaparım Elijah Lank.

"Biyoloji dersinden bir proje ödevim var. Bana yardımcı olacak bir partnere ihtiyacım var da. Başka kime sorabileceğimi bilemedim."

Günahkar / Tess Gerritsen

Günahkar

Günahkar'dan...

Erdemli öfke Jane Rizzoli'nin her zaman yakıtı olmuştu. Canavarları avlamasına yardımcı olan yakıtı. Ama bugün sanki bu yakıt alev almış ve sanki bu alev onu içten içten yakıp kül ediyormuş gibi yüzünü soldurmuştu.

Maura'nın ateşe körükle gitmeye niyeti yoktu. Sesinin özellikle heyecansız çıkmasına ve bir iş kadını gibi konuşmaya özen gösteriyordu. Bir bilim adamı asla heyecana kapılmaz, gerçeklerden yola çıkarak hareket ederdi çünkü.

Rahibe Camille'in koluna dokunup dirseğine baktı. "Çok fazla yumuşak. Henüz kasları katılaşmamış."

"Herhalde beş-altı saat sonra başlar değil mi?"

"Bir de burası soğuk tabii."

Rizzoli derin derin burnundan soluyup buz gibi mekâna bir miktar buhar çıkarttı. "Hem de nasıl."

"Neredeyse donma noktasında. Kasların katılaşması biraz gecikecek."

"Mesela ne kadar sürer?"

"Belirsiz."

"Peki ya yüzü? Yüzündeki morarma?"

"Vücut yarım saat sonrasında katılaşmaya başlamalıydı aslında. Ama ölüm zamanını bu durumda anlayamayacağız gibi."

Maura alet çantasını açtı ve odanın ısısını ölçmek için bir termometre çıkarttı.

Kurban kat kat giyinmiş olduğu için ceset morga götürülmeden rektal ısısını ölçmemeye karar verdi. Termometreyi sokmadan cinsel tecavüze uğrayıp uğramadığı konusunda kesin bir hüküm veremeyeceği için de bu işlemi bu yeteri kadar aydınlatılmamış odada yapması doğru olmazdı. Aynı zamanda elbiselerin çıkartılması delillerin zarar görmesine neden olabilirdi. Bunun yerine bir şırınga çıkartıp ölüm sonrası potasyum seviyesini ölçmek üzere camsı sıvıyı çekti. Böylece yaklaşık ölüm zamanı hakkında bir fikri olacaktı.

"Bana diğer kurban hakkında biraz bilgi ver," dedi Maura camsı sıvıyı yavaşça şırınganın içine çekerken.

Rizzoli bu işlemden iğrendiğini belli eden bir ses çıkartıp arkasına döndü.

"Kapının orada bulunan ceset atmış sekiz yaşındaki rahibe Ursula Rewland'e ait. Güçlü bir kadın olmalı, zira ambulansa konulurken kollarını oynatıyormuş. Ambulansla götürülürken benle Frost buradaydık."

"Çok mu kötü yaralanmıştı?"

"Onu görmedim. St. Francis Hastanesin'den aldığımız son rapora göre hemen ameliyata alınmış. Kafatasında bir sürü kırık ve beyninde de iç kanama varmış." "Aynı bu kurban gibi."

"Evet, aynen Camille gibi." Rizzoli'nin ses tonu yine öfke kusuyordu.

Maura doğruldu. Titriyordu. Pantalonunun paçaları mantosunun kara giren eteklerinden gelen buz gibi suyu emmiş, baldırları üşümüştü.

Telefonda kendisine cinayet mahallinin dışarıda olmadığı söylendiğinden arabadaki atkısını ve eldivenlerini yanına almamıştı, ama bu ısıtılmamış mekânın da dışarıdaki avludan pek farkı yoktu hani. Ellerini mantosunun cebine soktu ve elinde eldiven ve boynunda atkı olmayan Rizzoli'nin bu buz gibi şapelin içinde nasıl bu kadar saattir durduğunu merak etti.

Rizzoli sanki içinde yanan öfke ateşiyle ısınıyor, ve dudakları artık morlaşmaya yüz tuttuğu halde daha sıcak bir mekâna gitmek için acele etmiyordu. "Neden burası bu kadar soğuk?" diye sordu Maura. "Burada nasıl ayin yapıyorlar anlamıyorum."

Buz Gibi Soğuk / Tess Gerritsen

Buz Gibi Soğuk

Buz Gibi Soğuk'tan...

Çikolatalı pudingini yiyemediğine üzülen Julian tepsiyi bulaşıkların bırakıldığı camlı bölmeye götürdü ve koridorda Müdür Gorchinski’nin odasına doğru yürümeye başladı. Kabahatini gerçekten bilmiyordu. Öncekileri biliyordu, evet. Av bıçağını okula getirmemeliydi. Bayan Pribble’in arabasını izinsiz almamalıydı. Ama bu sefer müdürün odasına çağrılmasının sebebini bulamıyordu.

Gorchinski’nin odasına vardığmda, her seferinde dilediği özrü yinelemeye hazırdı. Biliyorum efendim, aptalcaydı. B ir daha asla yapmayacağım efendim. Lütfen bu sefer polisi aramayın efendim.

Julian içeri girerken Müdür G’nin sekreteri ilgisizce baktı. “Doğruca müdürün odasına gir Julian” dedi kadm. “Seni bekliyorlar.”

Bekliyorlar. Çoğul. Durum tahmininden de kötüydü demek ki. Sekreterin ifadesiz yüzü hiçbir şeyi ele vermiyordu her zamanki gibi; kadm bilgisayarına bir şeyler yazıp duruyordu.

Gorchinski’nin kapısının önünde duraksayan Julian kendini alacağı cezaya hazırladı. Hak ediyorumdur herhalde, diye düşünerek odaya girdi.

“Sonunda geldin Julian. Ziyaretçilerin var” dedi Gorchinski.

Gülümsüyordu. Yeni ve önemli bir şeydi bu.

Delikanlı, Gorchinski’nin karşısında oturan üç kişiye baktı.

Artık kendisinden sorumlu olan sosyal hizmet görevlisi Beverly Cupido’yu zaten tamyordu ve o kadm da gülümsemekteydi. Bu insanlar bugün neden dostça bakıyorlardı? Delikanlı huzursuzlaştı, çünkü genellikle en zalim darbeleri gülümseyenlerin indirdiğini biliyordu.

“Julian” dedi Beverly, “bu yılın senin için gerçekten zor geçti ğini biliyorum. Anneni ve kız kardeşini kaybettin. Şerif yardımcısıyla ilgili sorguya çekildin. Doktor Isles’in koruyucu annelik başvurusunun kabul edilmemesi de seni hayal kırıldığına uğrattı, biliyorum.”

“O beni istiyordu” dedi delikanlı. “Boston’da onunla birlikte yaşayabileceğimi söylemişti.”

“Sana uygun bir hayat değildi o. İkinize de uygun değildi. Ko şullan tartmalıyız, senin iyiliğini düşünmeliyiz. Doktor Isles tek başına yaşıyor ve çok zor bir işi var; bazen geceleri çalışıyor. Çok yalnız kalırdın, başında sana göz kulak olacak biri olmazdı. O hayat senin gibi bir delikanlının ihtiyaçlarım karşüamaz.”

Islahevinde olması gereken bir delikanlının, demek istemişti kadın.

“Bu insanlar o yüzden seni görmeye geldiler” dedi Beverly, delikanlıyı selamlamak için sandalyelerinden kalkan adamla kadım göstererek. “Sana bir seçenek sunmak için. Maine’deki Evensong okulunu temsil ediyorlar. Gayet iyi bir okuldur.”

Ateşten Gömlek / Halide Edip Adıvar

Ateşten Gömlek'ten...

Hikâyemin başladığı ana kadar silik, cansız bir Hâriciyye memuru idim. Yazdığım hikâye benden ziyâde, sevdiğim insanların hayatına aittir. Fakat ben de onların arasında yaşıyorum ve kendi hayatım onların hikâyesi ile başlıyor. Onun için kendimi de bazan bu ateş ve kan hikâyesine karıştırmaktan korkarak başlıyorum.

Daire ve sararmış kâğıt kokan hüviyetimi bu sıcak, kırmızı kanlarla yıkadım ve artık ona tâbi olmam zannediyorum. Muvaffak olur muyum? Bilmem. Şunu da itiraf ederim ki kalbimin dertlerini, talihsiz başımın sergüzeştlerini anlatmak için yanıyorum. Fakat bu romanda ben, yeryüzündekileri alâkadar edecek insanlardan bahsedeceğim. Ben daha daimî bir dert ortağı istiyorum. Benim dünya seyahatim artık fazla uzamayacak, vasıl olacağım yerde kendimden bahsedecek bir ruh bulmak isterdim. Ahrete ve ahrette ruhlar olduğuna inanan basit bir adamım. Elbet, mezar hudutlarından ötede, mütekabilen dertlerini anlatacak benim gibi safdil bir varlık vardır.

Şimdi Ankara Cebeci Hastahanesi’nin küçük bir odasından dışarıya bakıyorum. Uzun, sarı toprak yığınları yükselerek, alçalarak nihayetsiz uzanıyor. Fakat arkasında öyle kızıl bir gök var ki... Her şey acayip bir surette kızıl, galiba onun kanı! A... bunu böyle düşünmemek lâzım. Doktor ne dedi? Başımdaki kurşun bende hayalât yapıyormuş. “Çıkarırız!” diyorum. Beyaz gömleğinin kollarına ciddî ciddî bakıyor. Bacaklarımı keseli daha kaç ay oldu? Yatağımın alt tarafı gülünç bir surette boş. Kurşun çıkarsa kafam da boşalır diye mi çıkarmıyorlar; ne bileyim? Belki başımdakileri çıkarıp beni yalnız bırakmamak için kafamdaki kurşuna dokunmuyorlar. Bazan başım çok ağrırsa doktor, “Bir ay sonra ameliyat yaparım,” diyor. “Şimdi İstanbul’a, ailene yaz,” diye ısrar ediyor. Ne yazayım? İstanbul’dakileri unutmuş gibiyim. Orada esmer, ince yüzlü, saçları gergin, bir türlü ihtiyar olmayan bir anam var. O da beni bu sergüzeşte atılırken reddetti. Sergüzeşt mi dedim? O hâlde başımdan geçenlerin hepsi doğru. Belki de bazıları değil; fakat ne zararı var? Belki de bu hikâyenin ortasında başım bunalacak; ben buradan başka bir dünyaya göçeceğim, onun da zararı yok.

Başlamak istiyorum. Başlamak için yanıyorum. Fakat nereden? Yemek yemeden yemiş yemek isteyen çocuklar gibi hep sonunu söylemek istiyorum. Ya başım boşalırsa?

Cemal’in geldiği gün, annemin “Bulgarlar mütareke yaptılar!” dediği gün hikâyenin ilk satırı teressüm etti. Bu beni neden bu kadar rahatsız etti; Bulgar Mütarekesi niçin beni bu kadar sızlandırdı, bilmiyorum. Yalnız annemin alafranga salonunda eşyanın yerini bozacak kadar yerimi değiştirdim, dolaştım. Annem bundan başka da bir şey söylemek istiyordu, dinlemedim. Hoş... mütareke, sulh istemiyor değilim. Esasen bütün milletlerin kudurmuş gibi, boğaz boğaza, milyonlarca insanı parçalamalarını ma’nâsız buluyordum. Hele bizim harbe girmemiz bütün bütün canımı sıkmıştı. Fakat uzun harb seneleri bende yeni bir his yapmadı. Birkaç defa resmî işler için Almanya’ya gittim, geldim. Harb, siyasî kâğıt yığınlarını çoğalttı, o kadar, hayli sefalet, açlık filân da oldu. Fakat biz bunu duymadık. Annem, İzmirli zengin bir ailenin İstanbul’da büyümüş bir kızıdır; hâlâ …

Bulut Atlası / David Mitchell

Bulut Atlası'ndan...

Hint köyünün ötesinde, ıssız bir sahilde taze ayak izlerine rastladım. Çürümüş yosunların, denizcevizlerinin ve bambuların arasındaki izler beni sahiplerine, pantolonunun paçalarıyla Gemici ceketinin kollarını kıvırmış, düzgünce biçimlendirilmiş bir Sakalı ve kocaman bir şapkası olan, bir çay kaşığıyla cüruflu kumları küreyip büyük bir dikkatle inceleyen bir Beyaz adama götürdü; adam bu işe o kadar dalmıştı ki üç metre yakınına gelip de selam verinceye kadar beni fark etmedi.

İşte, Londra asilzadelerinin cerrahı Dr. Henry Goose'la tanışmam böyle oldu. Tabiiyeti beni hiç şaşırtmadı. Bir İngiliz'in kurcalamasından kurtulacak kadar yüksekte bir kartal yuvası ya da çok uzakta bir ada varsa bile, bu benim gördüğüm hiçbir haritada yer almıyor.

Doktor o kasvetli sahilde bir şey mi kaybetmişti? Ona yardımlarımı sunabilir miydim? Dr. Goose başını sağa sola salladı, düğümlediği mendilini çözdü ve içindekileri bariz bir gururla sergiledi. "Dişler, bayım, arayışımın nedeni bu mine kaplı kutsal kâseler. Eskiden bu Arkadya sahili yamyamların ziyafet salonuydu, evet, burada güçlüler zayıfları domuz gibi yerdi. Siz ya da ben kiraz çekirdeklerini nasıl tükürürsek, onlar da dişleri öyle tükürürdü. Ama, bayım, bu azı dişleri altına dönüştürülebilir. Nasıl mı? Soylular için takma diş imal eden Picadillyli bir zanaatkâr, insan dişleri için iyi para ödüyor. Bunların yüz gramı ne kadar eder, biliyor musunuz, bayım?"

Bilmediğimi itiraf ettim.

"Sizi ben de aydınlatamam, bayım, çünkü bu bir meslek sırrıdır!" Parmağıyla burnuna pat pat vurdu. "Bay Ewing, Mayfair Markizi Grace'le tanıştınız mı? Hayır mı? Böylesi sizin için daha iyi, zira kendisi kabarık etekler içinde bir cesettir. O cadaloz, adıma leke sürüp Cemiyetten dışlanmama neden olan suçlamalarda bulunduğundan bu yana beş yıl geçti." Dr. Goose gözlerini denize dikti. "Seyahatlerim işte o karanlık anda başladı."

Doktorun vaziyetine duyduğum üzüntüyü dile getirdim.

"Teşekkür ederim, bayım, ama bu dişler" —mendilini şöyle bir salladı— "benim kurtarıcı meleklerim. Müsaade buyurursanız izah edeyim. Markiz, az önce sözünü ettiğim doktor tarafından imal edilen takma dişler kullanmaktadır. O kokular sürünmüş Dişi Eşek, önümüzdeki Noel yortusunda Büyükelçiler Balosu'nda konuşma yaparken ben, Henry Goose, evet ben, ayağa kalkacak ve gerçeği herkese ilan edeceğim: yani, ev sahibemizin yemeklerini çiğnemek için yamyam dişleri kullandığını! Büyük ihtimalle, Sir Hubert söylediklerime karşı çıkacak, 'Delil gösterin ya da verdiğiniz zararı tazmin edin!' diye kükreyecektir o hödük.

Ben de o zaman, 'Delil mi, Sir Hubert? Annenizin dişlerini Güney Pasifik'in tükürük hokkasından bizzat topladım! İşte bakın, birkaç arkadaşı da yanımda!' diyecek ve işte bu gördüğünüz dişleri markizin bağa çorba kâsesine fırlatacağım; bu da bayım, benim tazminatım olacak! O çokbilmişler, buz kalpli Markiz'i gazetelerinde yerden yere vuracak; Markiz önümüzdeki mevsim Fakirler Balosu'na bile davet edilirse kendisini şanslı sayacak!" Henry Goose'a aceleyle iyi …

Lord Arthur Savile’in Suçu / Oscar Wilde

Lord Arthur Savile'nin Suçu'ndan...

Lord Arthur durdu. Ansızın aklına parlak bir fikir geldi ve sessizce arkadan yaklaştı. Bir anda Bay Podgers’i bacaklarından yakalayıp onu Thames’e fırlattı. Kaba bir küfür duyuldu, gürültülü bir su sıçraması oldu ve sonra her şey sessizleşti. Lord Arthur endişeyle aşağıya baktı, şiromantistten bir eser göremedi, sadece bir silindir şapka ayışığı vurmuş suyun girdabında dönüyordu. Bir süre sonra o da battı ve Bay Podgers’den bir iz kalmadı. Sadece bir kez köprünün yanındaki merdivene ulaşmaya çalışan büyük ve biçimsiz bir şekil gördü ve korkunç bir başarısızlık duygusuna kapıldı, ama bu görüntünün sadece bir yansıma olduğu anlaşıldı, ay bir bulutun arkasından parlayınca, ortadan kayboldu. Sonunda Kader’in buyruğunu yerine getirmişti. Ferahlayarak derin bir iç çekti ve Sybil’in adı dudaklarından döküldü.

“Bir şey mi düşürdünüz, efendim?” dedi bir ses arkasından, ansızın.

Geriye döndü ve bir polis gördü, elinde tepesi yarım küre şeklinde bir fener tutuyordu.

“Önemli bir şey değil, çavuş,” diye yanıtladı Lord Arthur, gülümseyerek; oradan geçmekte olan tek atlı bir arabaya seslenip ona bindi ve arabacıya Belgrave Square’e çekmesini söyledi.

Daha sonraki birkaç gün umut ile korku arasında gidip geldi. Bazı anlar Bay Podgers’in neredeyse odaya girmesini beklediği bile oluyordu, başka zamanlar kaderin ona bu kadar insafsızca davranamayacağını düşünüyordu. İki kere şiromantistin West Moon Sokağı’ndaki adresine gittiyse de bir türlü zili çalamadı. Emin olmak istiyor ama bundan korkuyordu.

Sonunda haber geldi. Lord Arthur, kulübün sigara salonunda oturmuş çay içiyor ve Surbiton’un Gaiety’deki o son komik şarkıyı anlatmasını bezgin bezgin dinliyordu ki, garson akşam gazeteleriyle içeriye girdi. St. James’s gazetesini eline aldı ve sayfalarını isteksiz isteksiz çevirirken şu tuhaf başlık gözüne çarptı: Bir Şiromantistin İntiharı.

Heyecandan beti benzi attı ve okumaya başladı. Şöyle yazıyordu:

“Dün sabah saat yedide, tanınmış şiromantist Bay Septimus R. Podgers’in cesedi, Greenwich’de, Ship Hotel’in tam önünde karaya vurdu. Bu talihsiz kişi birkaç gündür kayıptı ve şiromantik çevrelerde sağlığı için epey endişe duyulmaktaydı. Podgers’in aşırı çalışmaya bağlı geçici bir akli dengesizlik yüzünden intihar ettiği sanılıyor ve soruşturmayı yürüten jüri bugün öğleden sonra bu konuda bir karara vardı. Bay Podgers, İnsan Eli konusunda kapsamlı bir çalışmayı henüz tamamlamıştı; yakında basılacak olan bu eser, hiç şüphesiz büyük ilgi uyandıracaktır. Altmış beş yaşındaydı ve geride hiç akraba bırakmamış olduğu sanılıyor.”

Lord Arthur kulüpten koşarak çıktı, gazete hâlâ elindeydi –bu durum …

Dorian Gray’in Portresi / Oscar Wilde

Dorian Gray'in Portresi...

Ressam, şaşkınlığı geçtiği zaman soğuk soğuk, “Sonunda yaptığım resmin değerini bilmene sevindim, Dorian,” dedi. “Hiç bilmeyeceksin sanmıştım.”

“Değerini bilmek mi? Ben bu resme vurgunum, Basil. Benim varlığımın bir parçası bu. Öyle geliyor bana.”

“Peki öyleyse, boyalarım kurur kurumaz üstüne bir cila geçeceğim, sonra çerçeveleyip evine yollayacağım. O zaman istediğini yaparsın kendine.” Böyle diyen ressam kapıya doğru yürüdü, çay istemek için çıngırağı çaldı. “Çaya kalacaksın, değil mi, Dorian? Sen de kalır mısın, Harry? Yoksa böyle küçük keyiflere karşı mı çıkarsın?”

“Küçük keyiflere bayılırım ben,” dedi Lord Henry. “Karmaşık ruhların son sığınağıdır onlar. Yalnız ben, sahne dışında oynanan tiyatro sahnelerini sevmem. Ne gülünç çocuklarsınız, ikiniz de! İnsana mantıklı hayvan, tanımını yakıştıran kimdi acaba? Dünyanın en zamansız aceleyle yakıştırılmış tanımı bu. İnsanoğlu şöyle ya da böyle olabilir, gelgelelim mantıklı değildir. Olmadığına da seviniyorum aslında; gene de bu resmin başında çekişmenizi istemiyorum. Basil, en iyisi sen bana ver şunu. Bu sersem portreyi istemiyor aslında, oysa ben gerçekten istiyorum.”

Dorian Gray, “Basil, bunu benden başkasına verirsen seni dünyada affetmem!” diye bağırdı. “Kimsenin bana, sersem demesine de izin vermem!”

“Bu resim senin, Dorian, biliyorsun. Daha ortada yokken verdim onu sana.”

“Biraz saçma davrandığınızı da biliyorsunuz Mr. Gray. Çok genç olduğunuzun vurgulanmasına da itirazınız yok aslında.”

“Bu sabah olsa şiddetle itiraz ederdim, Lord Henry.”

“Ha! Bu sabah! O zamandan beri bir ömür yaşadınız.”

Kapıya vuruldu, uşak elinde dolu bir çay tepsisiyle içeri girdi, tepsiyi ufak bir Japon masasının üstüne bıraktı. Bir fincan, tabak şıngırtısı oldu, oluklu antika çaydanlığın ıslığı duyuldu. Genç bir uşak yamağı iki porselen tabak getirdi. Üzerlerinde yarımküre biçiminde kapaklar vardı. Dorian tepsinin başına geçerek çayları koydu. İki erkek tembel adımlarla masaya yaklaşarak kapakların altında neler olduğuna baktılar.

Lord Henry, “Tiyatroya gidelim bu gece,” dedi. “Bir yerlerde bir şeyler vardır elbet. White’ta akşam yemeği sözüm var çok eski bir dostumla. Hasta olduğumu ya da bir işim çıktığını söylerim. Böyle bir özür ileri sürmek çok hoş olur, bence: Açıksözlülüğün sürprizini yaratır.”

Hallward, “Resmi kılık giymek öyle can sıkıcı ki!” diye söylendi. “Giyince üstte de öyle kötü duruyor ki.”

Lord Henry dalgın dalgın, “Evet,” diye yanıtladı. “On dokuzuncu yüzyılın kılığı gerçekten iğrenç. Öylesine iç karartıcı, öyle karamsar ki! Bugünün yaşantısına renk katan tek şey olarak günah kaldı.”

“Harry, Dorian’ın önünde böyle konuşmamalısın, sahi söylüyorum.”

“Hangi Dorian’ın önünde? Çaylarımızı koyan mı, yoksa portredeki mi?”

“Her ikisi de.”

Delikanlı, “Ben sizinle tiyatroya gelmek istiyorum, Lord Henry,” dedi.

“Gel öyleyse. Sen de gelirsin değil mi, Basil?”

“İnan, gelemem. Canım da istemiyor. Çok işim var.”

“Peki öyleyse. Siz ve ben baş başa gidiyoruz, Mr. Gray.”

“Öyle sevinirim ki!”…

De Profundis / Oscar Wilde

De Profundis'ten...

Dört-beş gün sonra iyileştin, ben de oyunumu tamamlamak üzere bir daire tuttum. Sen de tabii peşimden geldin. Yerleştiğimiz günün ertesi sabahı hastalandım. Senin iş için Londra’ya gitmen gerekiyordu ama öğleden sonra döneceğine söz verdin. Londra’da bir arkadaşınla karşılaştın ve ancak ertesi gün geç saatte Brighton’a döndün; bu arada ben korkunç nöbetler geçiriyordum, doktor senden grip bulaştığını söyledi.

Tuttuğum ev, hasta bir insan için olabilecek en rahatsız yerdi. Oturma odam birinci katta, yatak odam üçüncü kattaydı. Bir hizmetkâr, dışarıya haber götürebilecek, doktorun söylediklerini alabilecek biri bile yoktu. Ama sen gelmiştin. Telaşa kapılmadım. Bunu izleyen iki gün boyunca beni tümüyle yalnız, bakımsız, ilgisiz, hiçbir şeysiz bıraktın. Mesele üzümler, çiçekler, hoş armağanlar meselesi değildi; yalnızca ihtiyaçlar meselesiydi; doktorun içmemi öğütlediği sütü bile aldıramadım; limonata içmem bile olası değildi; senden kitapçıya gidip istediğim bir kitabı almanı, onu bulamazsan başka herhangi bir kitap seçmeni rica ettiğimde ise oraya gitme zahmetine bile katlanmadın.

Sonuç olarak bütün günü okuyacak bir şeyim olmadan geçirdiğimde, istifini bozmadan, kitabı satın aldığını, göndereceklerine söz verdiklerini söyledin; bunun baştan sona yalan olduğunu ise daha sonra rastlantıyla öğrendim. Bu süre boyunca –tabii giderler bana ait olmak üzere– geziyor, Grand Hotel’de yemek yiyor, odama ancak para istemek üzere geliyordun. Cumartesi gecesi yemekten sonra gelip biraz yanımda oturmanı istedim; sabahtan beri yapayalnızdım. Sinirli bir ses tonu ve incelikten uzak hareketlerle gelmeye söz verdin. On bire kadar bekledim, ortada görünmedin. Bunun üzerine odana bir not bırakıp bana verdiğin sözü ve tutmadığını hatırlattım.

Sabaha karşı saat üçte, uyku tutmadığından, susuzluktan perişan bir halde, biraz su bulurum umuduyla, karanlık ve soğukta oturma odasına indim. Seni buldum orada. Taşkın bir mizacın, disiplinsiz ve eğitimsiz bir kişiliğin düşündürebileceği her tür çirkin sözle üzerime çullandın. Bencilliğin korkunç simyasıyla vicdan azabını öfkeye dönüştürdün. Hastayken senin yanımda olmanı beklediğim için bencillikle suçladın beni; seninle eğlencelerinin arasına girmekle suçladın; seni zevklerinden yoksun etmeye çalışmakla suçladın.

Gece yarısı yalnızca giysilerini değiştirmek üzere eve uğradığını (doğru olduğunu biliyorum), sonra yeni eğlenceler bulma umuduyla çıkacağını; ama bütün gün ve gece boyunca beni ihmal ettiğini hatırlatan bir mektup bırakmakla sende daha çok eğlenme hevesi bırakmadığımı, hatta yeni zevkler konusundaki yeteneğini azalttığımı söyledin.

Bezgin bir halde yukarıya çıktım ve şafak sökünceye kadar gözümü kırpmadım; şafak söktükten sonra çok uzun bir süre de, ateşin verdiği susuzluğu dindirecek bir şey bulamadım. Saat on birde odama geldin. Bir önceki olayda, mektubumla hiç değilse olağandan da fazla aşırıya kaçacağın bir gecede seni durdurduğumu düşünmeden edememiştim.

Sabah, oldukça ayıktın. Doğal olarak, ileri süreceğin özürleri bekledim; ne yaparsan yap, mutlaka seni beklediğini çok iyi bildiğin bağışlamayı rica etmeni bekledim; seni her zaman bağışlayacağıma duyduğun mutlak güven, sende her zaman en çok hoşuma giden şey olmuştur gerçekten, belki de sende hoşlanılacak en iyi şey buydu. Ama sen af dilemek bir yana, daha güçlü, daha şiddetli biçimde bir gece öncesini yinelemeye başladın.

En sonunda sana odadan çıkmanı söyledim; çıkarmış gibi yaptın ama başımı gömdüğüm yastıktan kaldırdığımda hâlâ oradaydın, acımasız kahkahalar ve isterik bir öfkeyle birdenbire bana doğru gelmeye başladın. Beni bir dehşet duygusu kapladı, tam nedenini bilemiyordum; hemen yataktan fırladım, yalınayak, olduğum gibi, iki kat merdiveni inip oturma odasına girdim; zille çağırdığım ev sahibi…

Bütün Masallar Bütün Öyküler / Oscar Wilde

Bütün Masallar Bütün Öyküler'den...

Her gün öğleden sonra, okuldan dönerlerken, çocuklar gidip Dev’in bahçesinde oynarlardı. Yumuşacık yeşil çimenleri olan büyük, güzel bir bahçeydi. Çimenlerin şurasında burasında gökyüzündeki yıldızlar gibi güzel çiçekler ve bahar gelince pembe ve inci rengi nazlı çiçekler açan, güz gelince bereketli meyveler veren on iki tane şeftali ağacı vardı. Ağaca konan kuşlar öyle güzel ötüyorlardı ki, çocuklar oyunlarını yarıda bırakıp onları dinliyorlardı. Birbirlerine, “Ne kadar mutluyuz burada!” diye sesleniyorlardı.

Bir gün Dev geri geldi. Yedi yıllığına arkadaşı Cornwall Ucubesi’ni ziyarete gitmişti. Diyeceğini demesi yedi yıl sürmüştü, çok konuşkan biri değildi çünkü, ondan sonra da şatosuna dönmeye karar vermişti. Geri geldiğinde bahçede oynayan çocukları gördü.

“Burada ne işiniz var?” diye bağırdı homurtulu bir sesle, çocuklar çil yavrusu gibi dağıldılar. “Benim bahçem benim bahçemdir,” dedi Dev; “herkes bunu iyice bilsin, burada benden başka hiç kimsenin oynamasına izin vermeyeceğim.” Bunu diyerek bahçenin etrafına yüksek bir duvar çekti, bir de tabela dikti:

Çok bencil bir devdi.

Zavallı çocukların oynayacak yeri kalmamıştı artık. Yolda oynamayı denediler ama yol toz toprak içindeydi ve sert taşlarla doluydu, hoşlarına gitmedi. Dersleri bittikten sonra yüksek duvarların çevresinde yürüyüşe çıkarlar ve içerideki güzel bahçeden söz ederlerdi. Birbirlerine, “Ne kadar mutluyduk orada!” derlerdi.

Sonra İlkbahar geldi, kırlar küçük küçük çiçekler, küçük kuşlarla doldu. Yalnızca Bencil Dev’in bahçesinde mevsim hâlâ kıştı. Bahçede çocuk olmadığı için kuşlar ötmek istemiyorlardı, ağaçlar çiçek açmayı unutmuşlardı. Bir keresinde güzel bir çiçek başını otların arasından çıkardı, fakat tabelayı görünce çocuklar için o kadar üzüldü ki gerisingeri toprağa girdi ve uykuya daldı. Bu işe memnun olanlar bir tek Kar ve Kırağı’ydı. “İlkbahar unuttu bu bahçeyi,” diye bağırdılar, “demek ki yıl boyu burada yaşayacağız.”

Kar, büyük beyaz peleriniyle otları kapladı. Don bütün ağaçları gümüş rengine boyadı. Sonra Kuzey Rüzgârı’nı da yanlarına davet ettiler, o da geldi. Kürklere bürünmüştü, bütün gün bahçede kükreyerek geziyor ve bacaları alaşağı ediyordu.

“Pek nefis bir yer burası,” dedi, “Dolu’yu da davet etmeliyiz.” Bunun üzerine Dolu da geldi. Her gün üç saat boyunca şatonun kiremitlerinin üzerinde öyle bir takırdayıp durdu ki sonunda onların birçoğunu kırdı, son hızla bahçenin etrafında döndü de döndü. Griler giyinmişti ve soluğu buz gibiydi.

“İlkbahar’ın neden bu kadar geciktiğini anlayamıyorum,” dedi Bencil Dev pencerede oturup soğuk, beyazlara bürünmüş bahçesine bakarken; “umarım hava döner.”…