Yörünge / Tess Gerritsen

Yörünge

Yörünge'den...

Katı yakıtlı yardımcı roketlerin şimşeği andıran gürültüsünün ve yörünge kapsülünün diş gıcırtısına benzeyen sesinin ardından, iptal komutu uçuş uzmanı Emma Watson'in zihninde öyle açık bir biçimde çakmıştı ki, bu haberleşme cihazından bağırılmış bile olabilirdi. Aslında mürettebattan hiç kimse sözcüğü yüksek sesle söylememişti, ama Emma o anda seçimin yapılması gerektiğini, hem de çabucak yapılması gerektiğini anlamıştı. Henüz kararı, kokpitte önünde oturmakta olan Komutan Bob Kittredge'dan ya da pilot Jill Hewitt'ten duymamıştı. Buna gerek öz yoktu. Bir ekip olarak. birbirlerinin zihnini okuyabilecek kadar uzun süredir çalışıyorlardı ve mekiğin kontrol panelinde yanıp sönen turuncu uyarı ışıklan bir sonraki hareketlerini belirtiyordu.

Birkaç saniye önce Endeavour, atmosferin direncine karşı ilerleyen yörünge kapsülünün şiddetle sarsılmaya başladığı, fırlatma sırasında en fazla aerodinamik baskının hissedildiği Max Q'ya ulaşmıştı. Kittredge, titreşimleri hafifletmek için kısa bir süreliğine gücü tekrar yüzde yetmişe düşürmüştü. Şimdiyse kontrol panelin deki uyarı ışıkları üç ana motorlarından ikisini kaybettiklerini söylüyordu. Hâlâ çalışan bir ana motorları ve iki katı yakıtlı yardımcı roketleri olmasına karşın asla yörüngeye oturamazlardı.

Kalkışı iptal etmek zorundaydılar.

"Kontrol, burası Endeauour,"dedi Kittredge, duru ve sakin bir sesle. En ufak bir endişe belirtisi bile yoktu. "Gazı artıramıyorum. Sol ve merkezdeki ana motorlar Max Q'dayken gitti. Köşeye sıkıştık. RTLS[1] modunda iptal edeceğiz.

"Anlaşıldı. Endeavour. İki ana motorun devre dışı kaldığını doğruluyoruz. Yardımcı roketlerin yakıtlarının tükenmesinin ardından RTLS iptaline geçin."

Emma aceleyle denetleme listesinin sayfalarını karıştırmaya başlamıştı bile ve "Kalkış Alanına Dönüş Modunda İptal" için olan kartı bulup çıkardı. Mürettebat prosedürün her adımını ezbere biliyordu, ama acil bir iptal işleminin baş döndürücü hızında çok önemli bir hareket unutulabilirdi. Bu liste onların sigortalarıydı.

Emma, kalbi deli gibi çarparak, listeden maviyle çizilmiş uygun eylem planını buldu, iki ana motor bozukken RTLS iptalinden sağ çıkılabilinir gibi görünüyordu ama yalnızca teorik olarak. Üstüne. bir dizi mucizenin gerçekleşmesi gerekiyordu. İlk önce yakıtı boşaltıp dev dış yakıt tankından ayrılmadan önce son ana motoru da devre dışı bırakmak zorundaydılar. Sonra Kittredge'ın yörünge kapsülünü baş aşağı, fırlatma alanına bakar pozisyona getirecekti. Ve onları güvenli bir biçimde Kennedy'ye indirmek için tek bir şansı olacaktı. En ufak bir hata Endeavour'in denize gömülmesine yeterdi.

Yaşamları artık Komutan Kittredge'in ellerindeydi.

Sürekli Uçuş Kontrol'le haberleşerek iki dakika işaretine yaklaşırlarken. sesi hiç titremiyor, hatta biraz sıkılmış geliyordu. Bu, bir sonraki tehlike noktasıydı. CRT[2] ekranında Pcc50 sinyali yanıp sönmeye başladı. Katı yakıtlı yardımcı roketler programa uygun olarak yakıtlarını tüketiyorlardı.

İticiler son yakıtı da tüketirken Emma bir anda şaşırtıcı hız kaybını hissetti. Sonra, yardımcı roketler küçük bir patlamayla tanktan ayrılırken pencerede çakan parlak ışığa gözlerini kısarak baktı...

Bunu paylaş:

Sona Kalan / Tess Gerritsen

Sona Kalan

Sona Kalan'dan...

On dört yaşındaki Will Yablonski'nin karanlık New Hampshire tarlalarından birinde uzaylıları aradığı gece aslında ölmüş olması gerekirdi.

Will o geceki avı için gerekli tüm malzemeleri temin etmişti. Üç yıl önce daha henüz on bir yaşındayken kendi elleriyle yaptığı teleskopu yanındaydı. İşe kalın, seksen tanecikli zımpara kâğıdıyla başlamış, cama şekil verip, pürüzsüzleştirmek ve cilalamak için kâğıdı giderek daha da inceltmişti ve teleskopun bütününü tamamlamak tam iki ayım almıştı.

Babasının yardımıyla kendi altazimut lamelini yapmıştı. Yirmi beş milimetrelik merceğini eniştesi Brian hediye etmiş, sonra da Will'e gökyüzünün açık olduğu gecelerde akşam yemeğinden sonra bu aleti tarlaya taşımasında yardımcı olmuştu. Ne var ki Brian Enişte bir gece kuşu olmaktan ziyade erkenci bir tavuktu ve saat akşam onu vurduğunda çoktan gece olduğunu söyleyip, yatağına yatmış olurdu.

Will için, bu hazine avının modası hiçbir zaman geçmedi. Kendini hâlâ tüm ekipmanı Brian Eniştesiyle evin dışına çıkarıp, giderek kararan açık havada kurduklar, ilk gün kadar heyecanlı hissediyor ve her defasında, içinde o gecenin Neil Yablonski Kuyrukluyıldızı'nı bulacağı gece olacağına dair bir inanç taşıyordu. İşte o zaman verdiği çabaya değiyordu; sıcak çikolata ve şekerlerle ayakta tutmaya çalıştığı sayısız gece nöbetlerinin bir anlamı oluyordu. Hatta Maryland'deki eski sınıf arkadaşlarının onun için söyledikleri aşağılayıcı sözler bile daha çekilebilir oluyordu. Şişko. Hep böyle Pofuduk Şeker olarak kalacaksın.

Her zaman yaptığı gibi alacakaranlığın hemen ardından kuyrukluyıldız avına çıkmıştı. Bu vakti özellikle seçiyordu çünkü yıldızlar güneş battıktan hemen sonra ya da doğmadan hemen önce daha çok görülüyorlardı. Şimdi artık güneş batalı saatler olmuştu ve buna rağmen Will bir tanecik bile yıldız görememişti.

Geçip giden birkaç uydu ve hafifçe yanıp sönen bir meteor görmüştü ama bu işe başladığından beri gökyüzünde henüz görmediği bir şeye rastlamamıştı. Teleskopun ucunu farklı bir yere çevirip Canes Venatici Takımyıldızının en altta duran yıldızına baktı. Namı diğer Av Köpekleri Takımyıldızı. Bir an babasının bu takımyıldızının adım söylediği geceyi anımsadı. Her ikisinin de şafak sökene dek oturup, termoslarındaki çayı yudumlayarak bir şeyler atıştırdıkları o soğuk...

Will birden olduğu yerde doğruldu ve arkasına baktı. O ses de neydi öyle? Bir hayvan mıydı yoksa ağaçların arasında esen rüzgâr mı? Bir an öylece kalıp, etrafa kulak kesildi ama gece eski sessizliğine yeniden gömülmüştü. Hatta öyle sessizdi ki, aldığı her nefes duyabildiği en güçlü sesti. Brian Enişte, Will'i bu ormanın son derece güvenli olduğu konusunda ikna etmeyi becermişti ama gecenin bir yarısı bu karanlıkta... Will' in aklına türlü türlü keskin dişli yaratık geliyordu. Kara ayılar. Kurtlar. Panterler.

Will huzursuzlanarak teleskopunun ucundaki görüntüyü değiştirdi. O an merceğin ucunda aniden bir ışık topu belirdi. Buldum! Neil Yablonski Kuyrukluyıldızı.

Hayır. Hayır, seni aptal. O bir kuyrukluyıldız değil. Baktığı şeyin M3 küresel yıldız kümesi olduğunu fark ederek hayal kırıklığı içinde derin bir iç çekti. Neyse ki gelip görmesi için Brian Enişte'yı uyandırmamıştı. Aksı çok utanç verici olabilirdi. O sırada duyduğu bir dal sesi yeniden olduğu yerde hızla dönmesine sebep oldu. Ormanın içinde hareket eden bir şey vardı. Kesinlikle bir şey vardı.

İşte tam da o anda meydana gelen patlama onu öne doğru fırlattı. Will çimen kaplı yere yüzüstü kapaklandı ve patlamanın etkisiyle bir süre kıpırdamadan yerde yattı. O an bir ışık parladı ve kafasını kaldırdığında ağaçların turuncu bir korla ışıl ışıl yandığını gördü. Ensesine tıpkı bir canavarın nefesi gibi bir sıcaklık çarpıyordu. Will arkasına döndü...

Siliniş / Tess Gerritsen

Siliniş

Siliniş'ten...

Jane önce tekerlekli sandalyeye, sonra onu itecek olan beyaz saçlı gönüllü kadına baktı. Zavallı ihtiyar kadın, diye düşündü, asıl ben seni itiyor olmalıydım. İsteksizce yataktan kalktı ve tekerlekli sandalyeye yerleşti. Bu arada kadın serum şişesini yerinden çıkarıp sandalyeye aktardı. Jane bu sabah Hilly Wayne Eollo'yla boğuşuyordu; şimdiyse Sheba kraliçesi gibi ortalıkta dolaştırılıyordu.

Ne utanç verici! Koridorda ilerlerken kadının ciğerlerinden gelen hırıltıyı duyuyor, nefesindeki leş gibi sigara kokusunu algılıyordu. Ya çöküp kalırsa? Ya ilk yardım müdahalesi gerekirse? O zaman sandalyeden kalkabilirim; yoksa bu da mı kurallara aykırı? Koridorda yanından geçtikleri herkesin bakışlarından kaçınmaya çalışarak sandalyeye biraz daha gömüldü. Bakmayın bana, diye düşündü. Bu zavallı ihtiyar kadını bu kadar yorduğum için kendimi suçlu hissediyorum zaten.

Gönüllü kadın, Jane'in sandalyesini asansöre itti ve başka bir hastanın yanma bıraktı: Kendi kendine mırıldanıp duran beyaz saçlı bir adam. Jane, adamın göğüs çevresine sarılmış Posey kayışlarının onu sandalyeye bağladığını gördü. Tanrım, diye düşündü, tekerlekli sandalye kurallarıyla ilgili gerçekten ciddilermiş. Kalkmayı denersen seni bağlıyorlar! Yaşlı adam ona öfkeyle baktı.

Neye bakıyorsun öyle sen, hanım? "Hiçbir şeye," dedi Jane. "O zaman bakmayı kes." "Peki."

Yaşlı adamın arkasında duran zenci hasta bakıcı güldü "Bay Bodine herkesle öyle konuşur, hanımefendi. Sizi rahat sız etmesine izin vermeyin."

Jane omuz silkti. "İşimde çok daha fazla tacizle karşılaşıyorum." Ah, bana doğrulttukları silahlardan ve sıktıkları mermilerden söz etmeme gerek var mı? Bay Bodine'la göz göze gelmemeye çalışarak bakışlarını karşıya dikti ve değişen kat numaralarını izledi.

Bu dünyada kendi işleriyle ilgilenmeyen çok fazla insan var, diye söylendi ihtiyar. "Bir sürü işgüzar. Sürekli bakıp dururlar."

Yeter ama Bay Bodine, dedi hasta bakıcı, "kimse sizi bakmıyor." "O bakıyordu."

Seni neden bağladıklarına şaşmamak gerek, yaşlı ördek diye düşündü Jane. Asansör kapısı zemin katta açıldı ve gönüllü kadın, Jane'i dışarı itti. Koridorda Tanısal Görüntüleme'ye doğru ilerlerken, yanlarından geçenlerin bakışlarını hissedebiliyordu Sağlıklı insanlar iki ayak üzerinde yürürken, tekerlekli sandalyede oturan bu zavallıya acıyarak ve merakla bakıyorlardı. Tekerlekli sandalyeye mahkûm olan herkes için durun böyle mi? diye düşündü. Her zaman acıyan bakışlara maruz kalıyorlar?

Arkasında tanıdık bir sesi duydu. "Sen neye bakıyorsun öyle, bayım?" Ah, lütfen, diye düşündü. Bay Bodine da Tanısal Görüntüleme 'ye gidiyor olmasın. Ama koridorda ilerlerken ve köşeyi dönerken yaşlı adamın homurtularını hâlâ duyabiliyordu. Gönüllü, Jane'i bekleme odasına bıraktı ve yaşlı adam yine yanındaydı. Sakın ona bakma, diye düşündü Jane. O tarafa bile bakma.

Ne, burada benimle konuşmak zorunda mı bırakıldın? diye sordu adam. O burada değilmiş gibi yap.

Ah, demek ben burada değilmişim gibi yapıyorsun.

Bir kapı açıldığında ve mavi üniformalı bir kadın teknisyen bekleme salonuna girdiğinde, Jane rahatlayarak başını kaldırdı. "Jane Rizzoli?" "Benim." "Dr. Tam birkaç dakika sonra burada olacak. Sizi şimdi odaya götürüyorum. "Ben ne olacağım?" diye sızlandı ihtiyar.

Sizin için henüz hazır değiliz, Bay Bodine, dedi kadın.

Jane'in tekerlekli sandalyesini kapıya doğru döndürdü. "Sabırlı olun."

Ama işemem gerekiyor, lanet olasıca!

Evet, biliyorum, biliyorum...

Ruh Koleksiyoncusu / Tess Gerritsen

Ruh Koleksiyoncusu

Ruh Koleksiyoncusu'ndan...

Robinson’ın yüzü aniden büyük bir coşkuyla aydınlandı. “Öğrenmek mi? Her şeyi! Yaşı, sağlık durumu. Nasıl bir yöntemle muhafaza edildiği. Eğer şanslıysak ölüm nedenini bile öğrenebiliriz.” 

“Adli tıp uzmanı bu yüzden mi burada?”

Kalabalık çok gözlü bir yaratıkmışçasına dönerek odanın arka tarafında duran Maura'ya baktı. Televizyon kameraları ona doğru dönerken, Maura aşina olduğu o geri çekilme arzusunu hissetmekteydi.

“Doktor Isles” diye seslendi bir muhabir, “bir değerlendirme yapmak için mi buradasınız?”

“Adli Tıp neden bu çalışmaya dahil ediliyor?” diye sordu bir başkası.

Olay basın tarafından çarpıtılmadan önce son sorunun acilen yanıtlanması gerekiyordu.

Maura kararlı bir ifadeyle, “Adli Tıp’ın bu işe dahil olduğu falan yok. Bana bu gece burada olmam için kesinlikle bir ödeme yapılmıyor” dedi.

“Ama buradasınız işte” dedi Maura’nın hiç sevmediği, Kanal 5'in sarışın, irikıyım muhabiri.

“Çrispin Müzesi’nden yapılan bir davet üzerine geldim. Doktor Robinson bu araştırmada bir adli tıp uzmanının bakış açısının faydalı olabileceğini düşünüyor. Bu yüzden geçen hafta beni arayıp taramaya eşlik edip edemeyeceğimi sordu, inanın bana, hiçbir patolog böyle bir fırsatı kaçırmaz. Bayan X beni de en az sizin kadar büyülüyor ve onu görmek için sabırsızlanıyorum.” Bakışlarını müze küratörüne dikti. “Artık başlamamız gerekmiyor mu doktor Robinson?”

Adama bir kaçış yolu sunmuştu, Doktor Robinson da bunun üzerine atladı. “Evet. Evet, artık zamanı geldi. Benimle gelir misiniz Doktor Isles?”

Maura kalabalığın arasından geçti ve Doktor Robinsonu takip ederek radyoloji servisine girdi. Kapı arkalarından kapanarak onları basından uzaklaştırırken Robinson iç geçirdi.

“Tanrım, toplum önünde konuşmak hiç bana göre değil” dedi adam. “Bu işkenceye bir son verdiğiniz için teşekkürler.”

“Bu konuda deneyimliyim. Hem de fazlasıyla”

El sıkıştılar. “Sonunda sizinle tanışmak benim için bir zevk doktor Isles” dedi Robinson. “Bay Crispin de siziyle tanışmayı çok istiyordu, ancak birkaç ay önce kalça ameliyatı oldu ve uzun süre ayakta duramıyor. Size selam söylememi istedi.”

“Beni davet ettiğinizde bu kalabalığın karşısında çıkmam gerekeceğini söylememiştiniz. ”

“Basını mı kastediyorsunuz?” Robinson sıkıntılı bir ifadeyle Maura'ya baktı. “Basın gerekli bir bela.”

"Kimin için gerekli?”

“Müze olarak ayakta kalabilmemiz için. Bayan X hakkındaki haberlerden sonra bilet satışlarımız tavan yaptı. Üstelik henüz onu kamuoyuna teşhir etmeye bile başlamadık.”

Robinson labirenti andıran koridorlar boyunca Maura’ya yol gösterdi. Bu pazar gecesinde radyoloji servisi sessiz, önünden geçtikleri odalar da karanlık ve boştu.

“İçerisi biraz kalabalık olacak” dedi Doktor Robinson. “Küçük bir grup için bile fazla yer yok."

“Başka kimler olacak içeride?”

Cerrah / Tess Gerritsen

Cerrah

Cerrah'tan...

Kadının açıklamasındaki uyarı tonunu fark etti Moore. Bu uyarının neden kaynaklandığını, kadın polislerin sürekli olarak karşılaştıkları alay ve kuşkuların onları nasıl hemen savunmaya ittiğini anlıyordu. Aslında, kadına meydan okumaya hiç mi hiç niyeti yoktu. Bu işte birlikte çalışmaları gerekecekti ve kimin diğerini yöneteceğini tartışmak için henüz çok erkendi.

"Bana diğer ayrıntıları anlatabilir misin?" dedi saygılı bir ton tutturmaya dikkat ederek.

"Kurban bu sabah saat dokuzda, South End, Worcester Sokağı'ndaki dairesinde bulundu," dedi Rizzoli başını huysuzca sallayarak. "Evinden birkaç blok ötedeki Celebration Çiçekçisi'ndeki işine genellikle altıda gidermiş. Annesi ve babasına ait bir aile işletmesi. Sabah görünmeyince, annesi ile babası endişelenmiş. Abisi bakmaya gitmiş. Kardeşini yatak odasında bulmuş. Dr. Tierney ölümün geceyarısı ile bu sabah dört arasında bir saatte gerçekleştiğini tahmin ediyor. Ailesinin anlattığına göre, şu anda bir erkek arkadaşı yok ve apartmandaki komşularından hiçbiri bir erkek ziyaretçi görmemiş. Kız çalışkan bir Katolikmiş."

"Bileklerinden bağlanmış," dedi Moore kurbanın bileklerine bakarak.

"Evet. El ve ayak bilekleri koli bandıyla bağlanmış. Bulunduğunda çıplaktı. Üzerinde sadece birkaç parça mücevher vardı."

"Ne mücevheri?"

"Bir gerdanlık. Bir yüzük. Küpe. Odadaki mücevher kutusuna dokunulmamış. Cinayet nedeni hırsızlık değil."

Moore kurbanın kalçalarını enlemesine kaplayan şerit halindeki çürüğe baktı. "Kalçasından da bağlanmış."

"Belinde ve kalçasının üst kısmında da koli bandı vardı. Bir de ağzında."

Moore soluğunu boşalttı. "Tanrım." Moore, Elena Ortiz'e bakarken yeni bir genç kadın gördüğünü hissetti. Bir ceset daha, boynunda ve karnında et kırmızısı yarıklar olan bir sarışın.

"Diana Sterling," diye mırıldandı.

"Sterling'in otopsi raporunu çıkardım bile," dedi Tierney. "Belki bir göz atmak istersin diye düşündüm."

Oysa Moore göz atmak falan istemiyordu, bizzat yönettiği Sterling dosyası aklından hiç çıkmamıştı.

Bir yıl önce, Kendall ve Lord Turizm Acentesi çalışanlarından otuz yaşındaki Diana Sterling, çırılçıplak ve koli bandıyla yatağına bağlanmış olarak bulunmuştu. Boğazı ve karnının altı yarılmıştı. Cinayet faili bulunamamıştı.

Dr. Tierney inceleme lambasını Elena Ortiz'in üzerine çevirdi. Kan daha önce temizlendiğinden, kesiğin kenarları soluk pembe görünüyordu.

"Bir iz ya da ipucu?" diye sordu Moore.

"Kanı yıkamadan önce birkaç lif topladık. Yaranın kenarına yapışmış bir de saç teli bulduk."

Mefisto Kulübü / Tess Gerritsen

Mefisto Kulübü

Mefisto Kulübü'nden...

Kadın tereddüt etti, çünkü o kilisedeki inanan insanların arasına layıkıyla ait değildi. Ancak müzik, aynı bildik ritüellerin vaat edile sıcaklığı ve avuntusu gibi, kadım çağırıyordu. Dışarıda, karanlık sokakta tek basma durdu kadın. Noel arifesinde tek basma

Merdivenlerden yukarı çıkıp içeri girdi.

Bu geç saatte bile, kilise sıraları aileler ve gece yansı ayini için yataklarından kaldınlmış uykulu çocuklarla doluydu. Maura'nın geç girişi birçok bakışın kadına yönelmesine neden oldu ve "Adeste Fidelis"in nağmeleri yavaşça kaybolurken, kadın arka tarafta bulabildiği ilk boş yere çabucak oturdu. Giriş ilahisi başlayınca, cemaatin geri kalamyla birlikte ayakta durmak için neredeyse aynı anda tekrar kalkmaya mecbur kaldı kadın. Peder Daniel Brophy mihraba yaklaştı ve eliyle istavroz çıkardı.

"Peder, Tann'nm ve Rabbimiz Isa Mesih'in lütfü ve barışı sizinle olsun" dedi adam.

"Ve sizinle olsun" diye mınldandı Maura, cemaatle birlikte. Kiliseden uzak geçen bunca yıldan sonra bile, çocukluğunun pazar günleriyle kök salmış karşılıklar doğal bir şekilde dudaklarından akıp gidiyordu. "Rabbim bize merhamet eyle. Mesih bize merhamet eyle. Rabbim bize merhamet eyle."

Daniel onun varlığından haberdar olmamasına rağmen, kadın tüm dikkatini sadece adamm üzerine yoğunlaştırmıştı. Koyu renkli saçlanna, zarif hareketlerine, gür bariton sesine. Bu gece utanç duymadan, mahcubiyet hissetmeden onu seyredebilirdi. Bu gece gözlerini onun üzerinden ayırmadan izlemek güvenliydi. "Allahım bize göklerin egemenüğinin sevincini ver, bunu sen ve Kutsal Ruh'la birlikte sonsuza dek yaşayan ve hükmeden oğlun Mesih İsa adına senden dileriz." Tekrar sıraya oturunca, Maura boğuk öksürükler ve yorgun çocukların sızlanmalarını duydu. Bu kış gecesinde ışığın ve umudun kutlamasında sunak masasındaki mumlar titredi.

Daniel okumaya başladı. "Melek de onlara dedi: 'Korkmayın. çünkü işte, ben size bütün kavme büyük sevinci müjdeliyorum...'"

Aziz Luka, diye düşündü Maura pasajı hatırlayarak.

"'... sarılmış bir çocuk bulacaksınız; size alamet bu olsun...'" Bakışlan aniden Maura'nın üzerine takılarak durakladı. Ve kadın: Beni bu gece burada görmek bu kadar büyük bir sürpriz mi, Daniel? diye düşündü.

Adam boğazım temizledi, notlarına göz gezdirdi ve okumaya devam etti. "

'Yemlikte yatan, kundağa sarılmış bir bebek bulacaksınız."'

Artık kadımn cemaati arasında oturduğunu biliyor olmasına rağmen, adamm bakışlan tekrar kadının bakışlanyla karşılaşmadı. Ne "Cantate Domino"nun, ne "Dies Sanctifîcatus"un söylenmesi, ne adakların sunulması, ne de toplu şükran duası sırasında. Çevresindeki diğer insanlar ayağa kalkar ve komünyonu2 almak için ön tarafta sıra oluştururlarken, Maura oturduğu yerde kaldı. Eğer inanmıyorsanız, kutsanmış ekmekten payınızı almak, şarabı yudumlamak riyakârlıktı.

O zaman ne yapıyorum ben burada?

İkiz Bedenler / Tess Gerritsen

İkiz Bedenler

İkiz Bedenler'den...

Ona dans mans yoktu artık. Bu kasabaya taşınalı daha iki ay oluyordu ama şimdiden annesinin bir an önce eşyaları toplayıp her şeye yeniden başlayabilecekleri bir yere taşınacaklarını söylemesini diler olmuştu. Her şeyin sonunda değişeceği, her şeyin bambaşka olacağı bir yere...

Ama hiçbir şey değişmiyor; asla.

Alice okuldan çıkıp dışarıdaki sonbahar güneşine adımını attı. Bisikletinin üzerine eğilmiş, kilidim açmakla öyle meşguldü ki arkasından gelen ayak seslerini duymamıştı. Sonunda yüzüne vuran gölgeyi hissettiği zaman Elijah’nın yanı başında dikilmekte olduğunu fark etti.

"Merhaba Alice."

O anda ayağa fırladı ve bisikleti yana devrildi. Tanrı aşkına! Ne kadar da aptaldı. Nasıl bu kadar sakar olabiliyordu?

"Sınav biraz zordu değil mi?" Elijah yavaş yavaş, kelimeleri vurgulayarak konuşuyordu. Alice'in onunla ilgili sevdiği bir diğer şey de buydu. Diğer çocukların aksine onun sesi her zaman son derece açık ve net duyuluyordu. Sözcükleri asla yuvarlamıyordu. Ayrıca her zaman onun dudaklarını görmesine izin veriyordu. Sırrımı biliyor, diye düşündü Alice. Ama buna rağmen benimle arkadaş olmak istiyor.

"Soruların hepsini cevaplayabildin mi?" diye sordu Elijah.

Alice eğilip bisikletini yerden kaldırdı. "Cevapların hepsini biliyordum. Sadece biraz daha zamana ihtiyacım vardı." Alice tam doğruluyordu ki o sırada gözü bluzunun önüne takıldı. Düğmenin koptuğu yerde açılan boşluğa. Bir anda kızararak ellerini önünde kavuşturdu.

"Bende bir çengelli iğne olacaktı," dedi Elijah.

"Ne?"

Elijah bluzuna doğru uzandığı anda Alice nefesini tutmuştu. Çengelli iğneyi iliklemek için parmağını kumaşın altına soktuğunda ise titremesini güçlükle bastırıyordu. Kalbimin atışını duyuyor mu acaba? diye düşündü. Dokunuşlarıyla başımı döndürdüğünü biliyor mu?

Elijah sonunda bir adım gerilediği zaman Alice de tuttuğu nefesini bıraktı. Başını eğip önüne baktığında bluzundaki boşluğun düzgünce iliklendiğini gördü.

"Şimdi daha iyi değil mi?"

"Ah. Evet!" Alice bir an için susup kendini toparlamaya çalıştı. Sonra kraliçelere yaraşan bir ağırbaşlılıkla devam etti: "Teşekkürler Elijah. Gerçekten çok düşüncelisin."

Sonra bir an ikisi de konuşmadılar. Kargalar ötüyordu; sonbahar yapraklan tepelerindeki dalları kavuran parlak alevler gibi görünüyordu.

"Şey, bana bir konuda yardımcı olabilir misin Alice?" diye sordu Elijah.

"Hangi konuda?"

Ah, ne aptal, ne aptal bir cevap. Evet demeliydin! Evet, senin için her şeyi yaparım Elijah Lank.

"Biyoloji dersinden bir proje ödevim var. Bana yardımcı olacak bir partnere ihtiyacım var da. Başka kime sorabileceğimi bilemedim."

Günahkar / Tess Gerritsen

Günahkar

Günahkar'dan...

Erdemli öfke Jane Rizzoli'nin her zaman yakıtı olmuştu. Canavarları avlamasına yardımcı olan yakıtı. Ama bugün sanki bu yakıt alev almış ve sanki bu alev onu içten içten yakıp kül ediyormuş gibi yüzünü soldurmuştu.

Maura'nın ateşe körükle gitmeye niyeti yoktu. Sesinin özellikle heyecansız çıkmasına ve bir iş kadını gibi konuşmaya özen gösteriyordu. Bir bilim adamı asla heyecana kapılmaz, gerçeklerden yola çıkarak hareket ederdi çünkü.

Rahibe Camille'in koluna dokunup dirseğine baktı. "Çok fazla yumuşak. Henüz kasları katılaşmamış."

"Herhalde beş-altı saat sonra başlar değil mi?"

"Bir de burası soğuk tabii."

Rizzoli derin derin burnundan soluyup buz gibi mekâna bir miktar buhar çıkarttı. "Hem de nasıl."

"Neredeyse donma noktasında. Kasların katılaşması biraz gecikecek."

"Mesela ne kadar sürer?"

"Belirsiz."

"Peki ya yüzü? Yüzündeki morarma?"

"Vücut yarım saat sonrasında katılaşmaya başlamalıydı aslında. Ama ölüm zamanını bu durumda anlayamayacağız gibi."

Maura alet çantasını açtı ve odanın ısısını ölçmek için bir termometre çıkarttı.

Kurban kat kat giyinmiş olduğu için ceset morga götürülmeden rektal ısısını ölçmemeye karar verdi. Termometreyi sokmadan cinsel tecavüze uğrayıp uğramadığı konusunda kesin bir hüküm veremeyeceği için de bu işlemi bu yeteri kadar aydınlatılmamış odada yapması doğru olmazdı. Aynı zamanda elbiselerin çıkartılması delillerin zarar görmesine neden olabilirdi. Bunun yerine bir şırınga çıkartıp ölüm sonrası potasyum seviyesini ölçmek üzere camsı sıvıyı çekti. Böylece yaklaşık ölüm zamanı hakkında bir fikri olacaktı.

"Bana diğer kurban hakkında biraz bilgi ver," dedi Maura camsı sıvıyı yavaşça şırınganın içine çekerken.

Rizzoli bu işlemden iğrendiğini belli eden bir ses çıkartıp arkasına döndü.

"Kapının orada bulunan ceset atmış sekiz yaşındaki rahibe Ursula Rewland'e ait. Güçlü bir kadın olmalı, zira ambulansa konulurken kollarını oynatıyormuş. Ambulansla götürülürken benle Frost buradaydık."

"Çok mu kötü yaralanmıştı?"

"Onu görmedim. St. Francis Hastanesin'den aldığımız son rapora göre hemen ameliyata alınmış. Kafatasında bir sürü kırık ve beyninde de iç kanama varmış." "Aynı bu kurban gibi."

"Evet, aynen Camille gibi." Rizzoli'nin ses tonu yine öfke kusuyordu.

Maura doğruldu. Titriyordu. Pantalonunun paçaları mantosunun kara giren eteklerinden gelen buz gibi suyu emmiş, baldırları üşümüştü.

Telefonda kendisine cinayet mahallinin dışarıda olmadığı söylendiğinden arabadaki atkısını ve eldivenlerini yanına almamıştı, ama bu ısıtılmamış mekânın da dışarıdaki avludan pek farkı yoktu hani. Ellerini mantosunun cebine soktu ve elinde eldiven ve boynunda atkı olmayan Rizzoli'nin bu buz gibi şapelin içinde nasıl bu kadar saattir durduğunu merak etti.

Rizzoli sanki içinde yanan öfke ateşiyle ısınıyor, ve dudakları artık morlaşmaya yüz tuttuğu halde daha sıcak bir mekâna gitmek için acele etmiyordu. "Neden burası bu kadar soğuk?" diye sordu Maura. "Burada nasıl ayin yapıyorlar anlamıyorum."

Buz Gibi Soğuk / Tess Gerritsen

Buz Gibi Soğuk

Buz Gibi Soğuk'tan...

Çikolatalı pudingini yiyemediğine üzülen Julian tepsiyi bulaşıkların bırakıldığı camlı bölmeye götürdü ve koridorda Müdür Gorchinski’nin odasına doğru yürümeye başladı. Kabahatini gerçekten bilmiyordu. Öncekileri biliyordu, evet. Av bıçağını okula getirmemeliydi. Bayan Pribble’in arabasını izinsiz almamalıydı. Ama bu sefer müdürün odasına çağrılmasının sebebini bulamıyordu.

Gorchinski’nin odasına vardığmda, her seferinde dilediği özrü yinelemeye hazırdı. Biliyorum efendim, aptalcaydı. B ir daha asla yapmayacağım efendim. Lütfen bu sefer polisi aramayın efendim.

Julian içeri girerken Müdür G’nin sekreteri ilgisizce baktı. “Doğruca müdürün odasına gir Julian” dedi kadm. “Seni bekliyorlar.”

Bekliyorlar. Çoğul. Durum tahmininden de kötüydü demek ki. Sekreterin ifadesiz yüzü hiçbir şeyi ele vermiyordu her zamanki gibi; kadm bilgisayarına bir şeyler yazıp duruyordu.

Gorchinski’nin kapısının önünde duraksayan Julian kendini alacağı cezaya hazırladı. Hak ediyorumdur herhalde, diye düşünerek odaya girdi.

“Sonunda geldin Julian. Ziyaretçilerin var” dedi Gorchinski.

Gülümsüyordu. Yeni ve önemli bir şeydi bu.

Delikanlı, Gorchinski’nin karşısında oturan üç kişiye baktı.

Artık kendisinden sorumlu olan sosyal hizmet görevlisi Beverly Cupido’yu zaten tamyordu ve o kadm da gülümsemekteydi. Bu insanlar bugün neden dostça bakıyorlardı? Delikanlı huzursuzlaştı, çünkü genellikle en zalim darbeleri gülümseyenlerin indirdiğini biliyordu.

“Julian” dedi Beverly, “bu yılın senin için gerçekten zor geçti ğini biliyorum. Anneni ve kız kardeşini kaybettin. Şerif yardımcısıyla ilgili sorguya çekildin. Doktor Isles’in koruyucu annelik başvurusunun kabul edilmemesi de seni hayal kırıldığına uğrattı, biliyorum.”

“O beni istiyordu” dedi delikanlı. “Boston’da onunla birlikte yaşayabileceğimi söylemişti.”

“Sana uygun bir hayat değildi o. İkinize de uygun değildi. Ko şullan tartmalıyız, senin iyiliğini düşünmeliyiz. Doktor Isles tek başına yaşıyor ve çok zor bir işi var; bazen geceleri çalışıyor. Çok yalnız kalırdın, başında sana göz kulak olacak biri olmazdı. O hayat senin gibi bir delikanlının ihtiyaçlarım karşüamaz.”

Islahevinde olması gereken bir delikanlının, demek istemişti kadın.

“Bu insanlar o yüzden seni görmeye geldiler” dedi Beverly, delikanlıyı selamlamak için sandalyelerinden kalkan adamla kadım göstererek. “Sana bir seçenek sunmak için. Maine’deki Evensong okulunu temsil ediyorlar. Gayet iyi bir okuldur.”

Ateşten Gömlek / Halide Edip Adıvar

Ateşten Gömlek'ten...

Hikâyemin başladığı ana kadar silik, cansız bir Hâriciyye memuru idim. Yazdığım hikâye benden ziyâde, sevdiğim insanların hayatına aittir. Fakat ben de onların arasında yaşıyorum ve kendi hayatım onların hikâyesi ile başlıyor. Onun için kendimi de bazan bu ateş ve kan hikâyesine karıştırmaktan korkarak başlıyorum.

Daire ve sararmış kâğıt kokan hüviyetimi bu sıcak, kırmızı kanlarla yıkadım ve artık ona tâbi olmam zannediyorum. Muvaffak olur muyum? Bilmem. Şunu da itiraf ederim ki kalbimin dertlerini, talihsiz başımın sergüzeştlerini anlatmak için yanıyorum. Fakat bu romanda ben, yeryüzündekileri alâkadar edecek insanlardan bahsedeceğim. Ben daha daimî bir dert ortağı istiyorum. Benim dünya seyahatim artık fazla uzamayacak, vasıl olacağım yerde kendimden bahsedecek bir ruh bulmak isterdim. Ahrete ve ahrette ruhlar olduğuna inanan basit bir adamım. Elbet, mezar hudutlarından ötede, mütekabilen dertlerini anlatacak benim gibi safdil bir varlık vardır.

Şimdi Ankara Cebeci Hastahanesi’nin küçük bir odasından dışarıya bakıyorum. Uzun, sarı toprak yığınları yükselerek, alçalarak nihayetsiz uzanıyor. Fakat arkasında öyle kızıl bir gök var ki... Her şey acayip bir surette kızıl, galiba onun kanı! A... bunu böyle düşünmemek lâzım. Doktor ne dedi? Başımdaki kurşun bende hayalât yapıyormuş. “Çıkarırız!” diyorum. Beyaz gömleğinin kollarına ciddî ciddî bakıyor. Bacaklarımı keseli daha kaç ay oldu? Yatağımın alt tarafı gülünç bir surette boş. Kurşun çıkarsa kafam da boşalır diye mi çıkarmıyorlar; ne bileyim? Belki başımdakileri çıkarıp beni yalnız bırakmamak için kafamdaki kurşuna dokunmuyorlar. Bazan başım çok ağrırsa doktor, “Bir ay sonra ameliyat yaparım,” diyor. “Şimdi İstanbul’a, ailene yaz,” diye ısrar ediyor. Ne yazayım? İstanbul’dakileri unutmuş gibiyim. Orada esmer, ince yüzlü, saçları gergin, bir türlü ihtiyar olmayan bir anam var. O da beni bu sergüzeşte atılırken reddetti. Sergüzeşt mi dedim? O hâlde başımdan geçenlerin hepsi doğru. Belki de bazıları değil; fakat ne zararı var? Belki de bu hikâyenin ortasında başım bunalacak; ben buradan başka bir dünyaya göçeceğim, onun da zararı yok.

Başlamak istiyorum. Başlamak için yanıyorum. Fakat nereden? Yemek yemeden yemiş yemek isteyen çocuklar gibi hep sonunu söylemek istiyorum. Ya başım boşalırsa?

Cemal’in geldiği gün, annemin “Bulgarlar mütareke yaptılar!” dediği gün hikâyenin ilk satırı teressüm etti. Bu beni neden bu kadar rahatsız etti; Bulgar Mütarekesi niçin beni bu kadar sızlandırdı, bilmiyorum. Yalnız annemin alafranga salonunda eşyanın yerini bozacak kadar yerimi değiştirdim, dolaştım. Annem bundan başka da bir şey söylemek istiyordu, dinlemedim. Hoş... mütareke, sulh istemiyor değilim. Esasen bütün milletlerin kudurmuş gibi, boğaz boğaza, milyonlarca insanı parçalamalarını ma’nâsız buluyordum. Hele bizim harbe girmemiz bütün bütün canımı sıkmıştı. Fakat uzun harb seneleri bende yeni bir his yapmadı. Birkaç defa resmî işler için Almanya’ya gittim, geldim. Harb, siyasî kâğıt yığınlarını çoğalttı, o kadar, hayli sefalet, açlık filân da oldu. Fakat biz bunu duymadık. Annem, İzmirli zengin bir ailenin İstanbul’da büyümüş bir kızıdır; hâlâ …